راه رفتن در اين دنيا را هم بدون تو ياد گرفته ام !
ياد گرفته ام که چگونه بي صدا بگريم !
ياد گرفته ام که هق هق گريه هايم را با بالشم ...بي صدا کنم !

تو نگرانم نشو !!
همه چيز را ياد گرفته ام !

ياد گرفته ام چگونه با تو باشم بي آنکه تو باشي !
ياد گرفته ام ....نفس بکشم بدون تو......و به ياد تو !
ياد گرفته ام که چگونه نبودنت را با روياي با تو بودن...
و جاي خالي ات را با خاطرات با تو بودن پر کنم !

تو نگرانم نشو !
همه چيز را ياد گرفته ام !

ياد گرفته ام که بي تو بخندم.....
ياد گرفته ام بي تو گريه کنم...و بدون شانه هايت....!
ياد گرفته ام ...که ديگر عاشق نشوم به غير تو !

ياد گرفته ام که ديگر دل به کسي نبندم ....
و مهمتر از همه ياد گرفتم که با يادت زنده باشم و زندگي کنم !

اما هنوز يک چيز هست ...که ياد نگر فته ام ...
که چگونه.....!
براي هميشه خاطراتت را از صفحه دلم پاک کنم ...
و نمي خواهم که هيچ وقت ياد بگيرم ....

تو نگرانم نشو !!
"فراموش کردنت" را هيچ وقت ياد نخواهم گرفت ...
 

                         تو هم بي وفا

                                     پس چه حاصل از اين زيستن ؟

     ... تو ای آرامش عمیق می خواهمت هنوز...

 محض خاطر آن همه دیروز نرو!

کمی تحمل کن

ببین قطره های باران

وقتی از هم جدا میشوند

چه زود میمیرند...

لا لا لا لا نخواب خواب که دوا نيست دل ديوونه داشتن که خطا نيست

ميگن دست از سرش بردار نميشه آخه عاشق شدن که دست ما نيست

لا لا لا لا نخواب تنها ميمونم کمک کن قدر چشماتو بدونم

چرا چشمات پر خشمه عزيزم مگه من مثل اون نامهربونم

لا لا لا لا نخواب ماه و نگاه کن من اسفند و ميارم تو دعا کن

بگو برگرده پيش ما بمونه کتاب حافظ و بردار و وا کن

لا لا لا لا نخواب سرما تو راهه هميشه عمر خوشبختي کوتاهه

ميگن با يه فرشته اونو ديدن دروغه جون دريا اشتباهه

لا لا لا لا نخواب تلخه جدايي کمر خم ميشه زير بي وفايي

تو بيدار باش همه تو خواب نازن براي کي بخونم پس لالايي

لا لا لا لا نخواب تنهايي زرده اگه طولاني شه مثل يه درده

اگه چشم انتظار باشي که هيچي دروغ ميگي به دل که بر ميگرده

لا لا لا لا نخواب اشکت زلاله مثل بارون پاي نخل وصاله

من و تو هم شب و هم قلب و کشتيم ولي اون چي ؟ چقدر اون بي خياله...

لا لا لا لا نخواب دنيا خسيسه واسه کم آدمي خوب مينويسه

يکي لبهاش تو خوابم غرق خنده است يکي پلکاش تو خوابم خيسه خيسه

لا لا لا لا نخواب عاشق يه سيبه هميشه سرخ و تب دار و غريبه

تا اون بالاست رسيده است اما تنهاست پايينم که بيفته بي نصيبه

لا لا لا لا نخواب اينجا سياهي پره اما تو تنگ قصه ماهي

اوني که ما ها رو بيدار نگه داشت الهي خواب باشه حالا الهي

لا لا لا لا نخواب تا اون بخوابه بشين اینقدر تا که خورشيد بتابه

زموني که يقين کردم بيدار شد بخواب با ياد عکسي که تو  قابه

لا لا لا لا بخواب بيداره حالا  ديگه بايد بخوابي پس لالالا

 بخواب ديگه تو ميتوني بخوابي ببين خورشيد اومد بالاي بالا

لا لا لا لا اين هم بود سرنوشتم اين از امروزم و اين از گذشتم

نميخوابم تا تو برگردي يک روز منم خواب و واسه اون روز گذاشتم

نميخوابم تا تو برگردي يک روز

منم خواب و واسه اون روز گذاشتم

دستاتو بالا بگیر و... واسه فرداها دعا کن

وعده مون هر روز ابری... زیر الماسهای بارون

 چه بهار باشه، چه پائیز، چه تابستون، چه زمستون،

یه روزی میام کنارت... تو رو می برم تا خورشید

یه روز که رفته باشه... از نگات سایه تردید

آسمون آرزو تو... چرا بی ستاره کردی

هرچی که نامه نوشتم... چرا رفتی پاره کردی 

سرنوشت ما همیشه... مثل حالا تلخ و بد نیست

شاید اونجوری که می خوای... کسی عاشقی بلد نیست

گل مریم توی دنیا... همه جا غصه و درده

ولی با عشق و صبوری...  اون که رفته بر می گرده

در اسمون همیشه... رو نیازا بازه مریم

دیر می یام منتظرم باش... راستش این یه رازه مریم

وقتی یاد تو می یفتم... معبد دلم می لرزه

تو کنارمی همیشه... جاتم اینجا سبزه سبزه

توی کوچه رسیدن... می پاشیم آب فراوون

می ذاریم شادی و قرآن... میاریم آینه و شمعدون

می ریزیم گلای یاسو... زیر پاهای تو کم کم

 تو فقط منتظرم باش... نازنینم گل مریم

نیمه گمشده من... بی بهونه مال من باش

من تو فکر تو می مونم... تو توی خیال من باش

قصه پاکی چشمات... موندنی ترین ترانس

لحن نازو مهربونت... یه کتاب عاشقانه س

مریم چشم انتظارم... دیگه نزدیکه رسیدن

نگو تنهام نگو مردم... روی خوش نشون نمی دن

دختر شبهای پائیز... می مونم با تو همیشه

 واسه من هیچکی تو دنیا... مریم خودم نمی شه!

وقتي که عاشقم شدي پاييز بود و خنک بود
تو آسمون آرزوت هزار تا بادبادک بود
تنگ بلوري دلت  درست مث دل من
کلي لبش پريده بود همش پره ترک بود
وقتي که عاشقم شدي چيزي ازم نخواستي
توقعت فقط يکم عاشقي و نوازش و کمک بود
چه روزا که با هم ديگه مسابقه گذاشتيم
که رو گل کدوممون قايق شاپرک بود؟
تقويم که از روزا گذشت دلم يه جوري لرزيد
راستش دلم خونه ترديد و هراس و شک بود
ديگه نه از تو خبري بود و نه از آرزوهات
قحطي مژده و روزاي خوش و قاصدک بود
يادم مياد روزي رو که هوا گرفته بود و
اشکاي سرخ آسمون آروم و نم نمک بود
تو در جواب پرسشم فقط همينو گفتي
عاشقيمون يه بازي شايد الک دولک بود
نه باورم نميشه  که تو اينو گفته باشي
کسي که تا ديروز برام تو کل دنيا تک بود
قصه با تو بودن و مي شه فقط يه جور گفت
کسي که رو زخماي قلبم مث نمک بود...

 اي خوش آن روزي که ما هم روزگاري داشتيم...

گويي در امتداد جاده زندگي , من بايد بي همسفر راهي شوم !

بي تو موج مي زند بر دلم غمي غريب

آيينه ها دچار فراموشي اند

و نام تو

ورد کوچه ي خاموشي

امشب

تکليف پنجره

بي چشمهاي باز ِ تو روشن نيست!

با او و هزاران اوی دیگر بودنت٬بدون مکث پاسخ منفی دادنت.و عشقی نیست٬

جز عشق به چشمان ناز تا ابد روشنت. این را برایت نوشته بودم. باز هم مینویسم:

« هر ستاره شبی است که از تو دورم٬آسمان چه پر ستاره است.»

                                                                وقتی که اینجا بمونی 

                                         بارون قشنگ و نم نمه

                                           هوای رفتن که کنی

                                                                  مرگ گلای مریمه

ای کاش میتوانستم،
میتوانستم از آنچه بنویسم که در من نَمُرد، فقط یک جمله، فقط یکی!
… یکی برای دلم!

آمدی از راه دوری تنگ زیبای بلوری
آمدی دیدی دلم را خسته در کنج صبوری

وقت تاریکای جاده با تو یک فانوس آمد
تشنه بودم قطره ای را با تو اقیانوس آمد

قصد دل کندن ندارم از تو ای دلکنده از خود
از تو ای برده دلم رو تا شب خوب تولد

ای همیشه جاودانه در میان لحظه هایم
غصه معنایی ندارد تا تو میخندی برایم

پیش تو از یاد بردم روزهای سختیم را
عشق مدیون تو هستم لحظه ی خوشبختیم را

قصد دل کندن ندارم از تو ای دلکنده از خود
از تو ای برده دلم رو تا شب خوب تولد

تو از خاموشی دلگیر رویا

صدام کردی صدام کردی دوباره

صدام کردی منو از بغض مهتاب

از اندوه گل و اشک ستاره

صدام کردی صدام کردی نگو نه

اگرچه خسته و خاموش بودی

تو بودی و صدای تو صدام زد

اگرچه دور وظلمت دوش بودی

تو چیزی گفتی و شب جای من شد

من از نور و غزل بیداد شدم باز

تو گیج و ویج از خود گم شدن ها

من از من مردم و پیدا شدم باز

از این تک بستر تنهایی عشق

از این رنج سقوط آخر من

صدام کردی که برگردم به پرواز

به اوج حس سبز با تو بودن

صدام کردی که تو خاموشی من

یه دامن یاس نورانی بپاشی

برهنه از هراس و تازه از عشق

توی آغوش جان من رها شی

برات مینویسم دوستت دارم

آخه میدونی؟ آدما گاهی اوقات خیلی زود حرفاشونو از یاد می برن

 ولی یه نوشته به این سادگیا پاک شدنی نیست

.گرچه پاره کردن یه کاغذ از شکستن یه قلبم ساده تره

..ولی من مینویسم....من مینویسم دوستت دارم

من کسی را دوست می دارم که نمی دانم کیست

مرا همیشه حسرتی پر کرده به بلندای آسمان

من می خواهم  که عاشق باشم

 دریغا که نمی توانم چون نمی دانم  

در دلم حسی است از دوست داشتنی مبهم

آری من یکی را دوست می دارم

کاش آن غریبه تو باشی

درشبان مهتاب
در دل حجله ي دشت
بوسه ميزد به لبم دخترماه
مست ميکرد مرا نغمه ي رود
چنگ ميزد به دلم عطرگياه.

دختر پاک نسيم
پاي تاسر همه لطف
با تني عطرآگين
بود هنگام سحر،گرم هماغوشي من
مي شد از لذت آن کام،سراپاي وجودم فرياد
بندبندم همه شوق
برگ برگم همه شاد.

واي،اندوه،اندوه!
آن درختم امروز
که به صحراي وجود
دست يغماگر طوفان زمان
جامه ي سبز مرا غارت کرد
وانچه مانده ست براي تن من،عريانيست
منم و تب زده دشتي که کويراست کوير
نه در آن نغمه ي روديست نه،آبادانيست

آن درختم اما
نيستم مست بهار
ياکه سرسبزاميد
ديگراي دامن دشت!
برگ برگِ تن من ، قاصد فروردين نيست
بزم ما رنگين نيست.

ديرگاهيست که روشن نکند دخترماه
دشت تاريک مرا.
همه جا خاموشيست
واي! تاريکي و تنهايي،دردانگيزست.
چه شد آن شور بهار؟
چه شد آن گرمي عشق؟
همه جا پاييزست.
کوه تاکوه ، به گرد سر من اندوه است.
دشت تادشت،به پيش نگهم نوميديست.
سينه ام از غم بي عشقي و بي همنفسي لبريزست.

دخترپاکِ نسيمي که هماغوشم بود
در دل شب گريخت.
برگهايي که مرا برگ اميدي بودند
دانه دانه همه ريخت.

اينک اينک منم ودامن دشتي خاموش
اينک اينک منم وهيزم خشکي بي سود
شاخه هايم همه چون دست دعا،سوي خداست
کاي خدا ! آتش سوزنده و ويرانگر تو
در همه دشت کجاست؟